Þótt uppgröfturinn árið 2001 sé um margt merkilegur er hann ekki eina fornleifarannsóknin sem gerð hefur verið í Kvosinni og nágrenni.  Hér að neðan er leitast við að gefa yfirlit um helstu rannsóknir á svæðinu og niðurstöður þeirra.  Í flestum tilvikum voru aðeins grafnir prufuskurðir og því fundust aðeins veggjabrot og hlutar af mannvirkjum en færri hús í heilu lagi.

Á árunum 1971-1975 fór fram umfangsmikill fornleifauppgröftur við Aðalstræti og Suðurgötu í miðbæ Reykjavíkur. Honum var stjórnað af Else Nordahl.  Grafið var á þremur svæðum auk þess sem gerðir voru nokkrir prufuskurðir í kring. Við uppgröftinn komu í ljós undirstöður húsa frá 19. öld, leifar af húsum Innréttinganna á 18. öld og bæjarrústir frá miðöldum.  Elstu leifarnar, veggur sem sást í sniði við Grjótagötu, reyndust eldri en landnámslagið svonefnda sem nú hefur verið tímasett til ársins 871 (+/- 2 ár).  Þessi túlkun Else Nordahl var staðfest þegar sniðið var skoðað að nýju árið 2001.  Við Suðurgötu höfðu staðið byggingar fram á seinni hluta miðalda en fyrir 1500 var það svæði aflagt sem bæjarstæði og bærinn fluttur annað, sennilega til austurs við Tjarnargötu. Við Aðalstræti og Suðurgötu var síðan ekki byggt fyrr en Innréttingarnar voru stofnaðar um miðja 18. öld.  Við Suðurgötu voru þykk mannvistarlög, margar kynslóðir bygginga hver ofan á annarri en við Aðalstræti var aðeins ein kynslóð bygginga frá víkingaöld undir leifum Innréttinganna. Varðveisla lífrænna  

leifa var mjög góð á svæðinu við Suðurgötu og fannst þar mikill fjöldi gripa frá elstu tíð, m.a. þessi tegldi viðarkubbur sem sést á meðfylgjandi mynd og þykir minna á brúðu.  Else Nordahl stjórnaði uppgreftinum og hefur gefið niðurstöðurnar út á bók: Reykjavík, from the archaeological point of view, Uppsölum 1989.

Árið 1983 var grafið á lóðinni Suðurgötu 3.  Þar fundust veggjaleifar og leifar af gólflagi.  Viðarkol úr því voru greind með geislakolsmælingu og eru talin frá 10. öld.

Sumarið 1987 var grafið á lóðinni Aðalstræti 8 vegna nýbyggingar og eru byggingaleifar þar taldar frá 18. og 19. öld.

Árið 1992 var unnið að gatnagerð í Aðalstræti.  Þá fundust leifar torfveggs norðan við brunninn sem nú er varðveittur undir gleri framan við Aðalstræti 9.  Svo virtist sem landnámsgjóskan hefði lagst upp að veggnum og skv. því ætti veggurinn að vera reistur áður en hún féll.  Þetta er því önnur vísbending þess að byggð við Aðalstræti hafi hugsanlega verið komin á skömmu áður en landnámsgjóskan féll (871 +/- 2 ár). 

Síðla árs 1992 voru grafnar margar könnunarholur í Kvosinni á vegum Árbæjarsafns til að afla betri vitneskju um jarðlög og mannvistaummerki vegna fyrirhugaðra framkvæmda.  Þar sem Ingólfstorg er nú fundust engar vísbendingar um forn mannvistarlög.  Vorið eftir var grafið á nyrðri hluta torgsins og reyndust elstu minjarnar frá 18. öld.

Árið 1993 var enn grafið, nú á lóðinni Aðalstræti 12.  Þar fundust leifar af byggingum Innréttinganna svonefndu en undir þeim sást torfveggur sem talinn var frá miðöldum.  Enn neðar sást í annan vegg og var landnámsgjóskan í torfi hans.

Sumurin 1998 og 1999 voru gerðar athuganir á svæðinu vestan Alþingishússins en austan Tjarnargötu vegna fyrirhugaðs þjónustuhúss og bílakjallara.    Þar fundust talsverðar mannvistaleifar sem samanstóðu einkum af dýrabeinum og öðrum úrgangi.  Reyndust leifarnar yngri en gjóskulag úr Kötlu frá því um 1500.

Í nóvember árið 2000 var gerð forkönnun við Aðalstræti sem síðan leiddi til meiriháttar uppgraftar snemma árs 2001.

Samantekt þessi er byggð á grein sem birtist í Árbók hins íslenska fornleifafélags:  Howell M. Roberts, Mjöll Snæsdóttir, Natascha Mehler og Orri Vésteinsson.  2003.  "Skáli frá víkingaöld í Reykjavík."  Árbók hins íslenska fornleifafélags 2000-2001, bls. 219-234.