ull kv.
[skilgr.] Þétt, mjúk og oft hrokkin hár sem mynda feld eða gæru á sauðfé og geitum. [skýr.] Gróft hár er í yfirborði ullarinnar, nefnt tog en undirlagið er fínna og þéttara, heitir þel. Ull var kembd og úr henni spunninn ullarþráður sem síðan var prjónað úr eða ofið vaðmál. Spunnið var á halasnældu allt þar til rokkar urðu algengir á 18. og 19. öld. Einn aðalstarfi fólks á vetrum var tóvinna. Kindur voru rúnar eða tekið af þeim á vorin en sauðaklippur komu ekki til sögunnar fyrr en á 19. öld. Yfirleitt var besta ullin talin af útigangsfé, enda laus við skófir og moð.
[enska] wool
uppblástur kk.
[skilgr.] Jarðvegseyðing af völdum foks.
[skýr.] Jarðvegsþykknun á einum stað gefur yfirleitt til kynna að uppblástur hafi átt sér stað á öðru svæði.
[enska] erosion
útihús hk.
[skilgr.] Hvert það hús sem er aðskilið frá bæjarhúsum.
[skýr.] Útihús getur t.d. verið skemma, fjárhús eða smiðja. Orðið er yfirleitt ekki notað um mannvirki í úthögum, s.s. beitarhús.
[enska] outhouse